Nú er lokaspretturinn í framboði Íslands til Öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna hafinn. Það ræðst í október hvort við náum því marki sem stefnt hefur verið að. Þeir sem spila knattleiki vita að það er leiðinlegt að sitja alltaf á varamannabekknum. Hafi maður til þess burði er miklu skemmtilegra að spila á vellinum og hafa áhrif á gang leiksins og úrslit hans. Þetta er augljós staðreynd. Sama ætti að gilda um þjóð sem hefur alla burði til að taka virkan þátt í alþjóðasamfélaginu og getur sökum stöðu sinnar haft áhrif til góðs. Það er því leiðinlegt að heyra enn til þeirra sem reyna að tala niður framboð Íslands til Öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna og líta á mögulega setu í ráðinu sem slæma fjárfestingu.

Ísland er vel stætt land. Af einhverri ástæðu þykir sumum samt að við eigum einungis að hugsa um okkar eigin mál heima fyrir; við getum notið þess sem umheimurinn færir okkur en eigum engu að skila til baka. Þessi hugsunarháttur þykir mér barnalegur. Það er sama hvað gert er í heimi þessum, alltaf er hægt að segja að peningunum sem til þess var varið hefði mátt verja í eitthvað annað. Ég hitti mann um daginn sem skildi til dæmis ekkert í því að verið væri að verja peningum í framboð til Öryggisráðsins sem hefði mátt verja í vegagerð, sjúkrastofnanir eða skólakerfið.

Íslendingar hafa undanfarin ár unnið markvisst að því að efla stöðu sína innan Sameinuðu þjóðanna. Framboð til setu í Öryggisráðinu var því eðlilegt framhald og hefur þegar orðið til kynningar á landi og þjóð. Yfirlýst markmið með framboði Íslendinga nú eru meðal annars að vinna að mannréttindum og lýðræði og að auka samþættingu öryggismála og þróunarstarfs. Sérstaða okkar liggur meðal annars í því að vera herlaus þjóð.

Í ræðu sinni á Alþingi í síðasta mánuði ræddi Ingibjörg Sólrún Gísladóttir þau verkefni sem okkar bíða, náum við kjöri:

„Megináherslumál Íslands í framboðinu eru vernd almennra borgara á átakasvæðum, sér í lagi kvenna og barna; aukin aðkoma kvenna að friðarviðræðum og friðaruppbyggingu; og mikilvægi þess að mæta ógnum við öryggi í víðasta samhengi. Þá vill Ísland beita sér fyrir bættum og gegnsærri starfsháttum innan ráðsins. Framboð Íslands er öðrum þræði framboð smáríkis sem leggur áherslu á að lög og þjóðaréttur ráði samskiptum ríkja. Það er framboð ríkis sem hefur á grundvelli skynsamlegrar auðlindanýtingar hafið sig úr sárri fátækt til velferðar, og framboð herlauss ríkis sem vill leggja sitt af mörkum til friðsamlegra lausna deilumála og að ráðast gegn rótum átaka.“

Það á að vera kappsmál fyrir þjóð að miðla af þekkingu sinni og nýta sérstöðu sína til bættrar stöðu í heiminum. Ísland er vel stæð þjóð og hefur alla burði til að takast á við verkefni sem þetta. Við eigum ekki alltaf að sitja á varamannabekknum. Það er eðlilegt að við stígum fram og tökum þátt.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Fréttablaðið greindi frá því í gær að maður nokkur hefði verið dæmdur í Héraðsdómi Reykjavíkur í fimm mánaða fangelsi fyrir súpuát í verslun 10-11 í Austurstræti. Þar hafði maðurinn tekið súpu úr hillu og borðað í búðinni án þess að greiða fyrir. Þá hafði maðurinn einnig stolið flösku af vínlíki úr verslun Hagkaupa í Kringlunni og var heildarvirði hins stolna varnings því rétt um þúsund krónur.

Með brotunum rauf maðurinn skilorð en hann hafði árið 2005 verið dæmdur í fjögurra mánaða skilorðsbundið fangelsi. Fyrir utan fimm mánaða setu í fangaklefa var manninum að auki gert að greiða sakarkostnað sem nam 185 þúsundum króna.

Þessi frétt náði strax augum mínum, enda ansi dýr súpa það. Með því að stela súpunni og vínlíkinu bætti hann einum mánuði í fangaklefanum við dóm sinn frá 2005 auk þess kostnaðar sem fellur á hann. Fólk hefur mismunandi skoðanir á lengd dóma hér á landi sem og í öðrum löndum. Eflaust finnst sumum mánuður stuttur tími og öðrum langur. Ég er á engan hátt að gera lítið úr brotum mannsins, enda er stuldur alltaf stuldur, hversu lítill sem fengurinn er. Mér þykir samt áhugavert að setja þennan mánuð fyrir súpuna og vínlíkið í samhengi við dóma sem hafa fallið að undanförnu í kynferðisbrotamálum, bæði gegn börnum og fullorðnum. Refsigleði Íslendinga er mikil og alltaf er kallað eftir þyngri dómum.

Persónulega efast ég um að kynferðisbrotamenn komi nokkru bættari út í samfélagið eftir langa setu í tukthúsinu. Engu að síður blöskrar manni að sjá þá sem skemma líf og heilsu barna hljóta dóma sem eru nánast hlægilegir í samanburði við dóma fyrir önnur brot. Það er því ekki skrítið að fólki þyki þetta harkalegt. Það er eðlileg krafa að dómar séu í samhengi við brotin sem þeir refsa fyrir. Það er nefnilega endalaust hægt að skýla sér á bak við dómafordæmi ef ekki er vilji innan kerfisins til að breyta því.

Sjá einnig:
Dómur Héraðsdóms Reykjavíkur í máli Róberts Árna Hreiðarssonar
Dómur Héraðsdóms Reykjavíkur í máli súpuþjófsins

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Ég hef lengi verið aðdáandi Dr. Gunna. Þegar hann gaf út plötuna Abbababb fyrir rúmum áratug tók ég manninn nánast í guðatölu. Síðan þá hef ég vaxið úr grasi og aðrir hlutir farið að hafa áhrif á líf mitt. Nú fæ ég gluggaumslög í póstinum, versla í matinn og tek bensín á bílinn. Doktorinn hefur fylgt þessari þróun minni vel eftir. Eins og ég veltist um af hlátri yfir Prumpulaginu á sínum tíma þá glotti ég núna út í annað þegar ég les hinar frábæru frásagnir doktorsins af okri á Íslandi. Dr. Gunni hefur nefnilega einstakt lag á að vekja fólk til umhugsunar en þó á kómískan hátt. Það gladdi mig því þegar hann hlaut á dögunum Íslensku neytendaverðlaunin, enda mikil þörf á samfélagsrýni af þessu tagi og fáir betur að verðlaununum komnir.

Það er ótrúlegt hvað við látum stundum bjóða okkur. Ég held að það sé líka miklu auðveldara að selja okkur vörur á uppsprengdu verði í samfélagi sem byggist á plastkortum og þar sem peningar eru sjaldséðir. Ég nota kort mjög sjaldan og tek því betur eftir því hvað ég er að borga. Þegar ég þarf að telja hvern þúsundkallinn á eftir öðrum í hendurnar á kaupmanninum brosandi finn ég verulega fyrir því og á annan hátt en þegar kortinu er rennt á einni sekúndu í gegnum posann. Eftir að ég henti kortinu held ég líka miklu betur utan um veskið og verð stundum bara reiður þegar mér finnst verðmiðarnir nánast ókurteisir.

Hið súrrealíska verðlag hér á landi er nefnilega ekki bara skapað af kaupmönnum, heildsölum og innflytjendum heldur samfélaginu öllu. Það er okkar að vera á verði og segja nei þegar okkur misbýður. Ef við borgum bara með bros á vör er ekki von á öðru en að verðið hækki. Það er vonandi að fólk taki doktorinn sér til fyrirmyndar, enda á maður að fara að ráðum doktorsins.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Er að fara að baka, annað hvort í dag eða á morgun. Það verður skúffukaka og hún verður svona

600 gr sykur
500 gr hveiti
2 tsk lyftiduft
2 tsk natron eða matarsódi
2 tsk salt
8 msk kakó
250 gr brætt smjör
5 dl mjólk
4 egg

Allt hrært saman í 3 mínútur. Bakað í 30-40 minútur við 170 gráðu hita. Mikið óskaplega verða þeir heppnir sem fá að smakka þessa köku.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Ég fékk hressandi tölvupóst frá manni að nafni Hamed Saber í morgun. Í honum stóð…

دوست عزيز،
گالري نيکول در تهران موافقت کرده تا برگزارکننده نمايشگاه عکس گروهي اعضاي ايراني فليکر با محوريت طبيعت ايران باشد.
زمان برگزاري اين نمايشگاه 24 الي 29 خرداد خواهد.

به اين وسيله از شما دعوت به عمل مي آوريم تا در صورت تمايل به شرکت در اين نمايشگاه، حداکثر تا 3 عکس از آثار خود را تا پايان وقت اداري 25 ارديبهشت 1387 براي ما ارسال کنيد.
براي اطلاعات بيشتر ميتوانيد به آدرس زير مراجعه کني

Eftir að hafa velt þessu mikið fyrir mér rak ég svo augun í annað bréf frá honum þar sem erindið var borið upp á enskri tungu. Hamed þessi stendur fyrir ljósmyndasýningu í Tehran í Íran og vildi bjóða mér að sýna myndir þar. Stutt er síðan ég fékk bréf frá tímaritinu The World Today þar sem ég var spurður hvort ég væri til í að myndir mínar frá Íran birtust með umfjöllun blaðsins um málefni Mið-Austurlanda. Ég er ofsakátur núna.

Lesa meira »
(Engin ummæli)