Í gær fór ég í búð til að kaupa mér úlpu. Eftir að hafa skoðað mig um í búðinni endaði ég með eina sem mér leist ágætlega á. Ég missti þó snögglega áhugann eftir að ég leit á verðmiðann og sá að hún kostaði tæpar 35 þúsund krónur. Ég gat ekki skilið hvernig hægt væri að selja ekki merkilegri úlpu en svo fyrir svo mikinn pening.

Staðreyndin er hins vegar sú að það er hægt. Það er hægt því hér á landi er fullt af fólki sem er gerilsneytt öllu sem kallast verðvitund og lætur bjóða sér nánast hvað sem er.

Í haust fór ég í ferðalag til Íran. Þar er verðlag eins frábrugðið því sem við eigum að venjast og hugsast getur. Mér hefur því þótt sérstaklega gaman síðan ég kom heim að benda fólki á nýju Diesel-gallabuxurnar mínar sem ég keypti þar á 1.800 krónur íslenskar. Það er um það bil einn tíundi af því verði sem maður greiðir fyrir buxur af þessu tagi hér á landi. Ég notaði því auðvitað tækifærið og keypti þrennar slíkar úti í Íran.

En hvernig má það vera að sams konar gallabuxur geti kostað tíu sinnum meira hér á landi en í Mið-Austurlöndum? Framleiðslukostnaður er sá sami og ef eitthvað er þá gæti ég ímyndað mér að milliliðirnir séu fleiri þegar buxur af þessu tagi eru keyptar í Íran. Hugsanlega er ögn dýrara að flytja buxurnar alla leið til Íslands en það er ekki svo dýrt að verðið eigi að tífaldast. Svarið er ósköp einfalt: Framleiðendur og seljendur vilja auðvitað græða eins mikið og þeir geta á vörum sínum og land eins og Ísland, þar sem verðvitund er af skornum skammti, hlýtur því að vera paradís kaupmannsins.

Ég held það sé hollt að hugsa sig aðeins um þegar maður er að versla. Gefa sér þó ekki sé nema eina mínútu til að velta því fyrir sér hvert raunvirði vörunnar er og vega svo og meta hvort maður sé virkilega til í að borga uppsett verð. Fyrsta skrefið að lægra vöruverði hér á landi er nefnilega ekki upptaka evrunnar eða skattalækkanir stjórnvalda. Fyrsta skrefið er verðvitund neytenda.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Verð bara að deila þessu lag með ykkur.. Mér finnst byrjunin á textanum svo flott.

Love don’t come so easily
This doesn’t have to end in tragedy
I have you and you have me
We’re one in a million
Why can’t you see?

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Í gær fögnuðu elskendur um víða veröld Valentínusardeginum – bleikasta og væmnasta degi ársins. Ég notaði tækifærið og ræddi við vinkonu mína um tilbúnar hátíðir eins og þessa sem við látum stjórna lífi okkar. Báðum þótti okkur skrítið að alvöru stórhátíðir eins og jól, páskar og hvítasunna hefðu bara lítinn staf í nafni sínu á meðan Valentínusardagurinn skartaði stórum staf. Auðvitað vissum við bæði ástæðuna, enda dregur dagurinn nafn sitt af heilögum Valentínusi. Engu að síður þótti okkur skemmtilegra að kenna hinni miklu aðdáun Íslendinga á amerískri menningu um stóra stafinn. Við Íslendingar höfum nefnilega alltaf verið fljótir til að ættleiða ameríska siði og ósiði.

Í kvikmyndinni Eternal Sunshine of the Spotless Mind segir að Valentínusardagurinn sé dagur sem framleiðendur póstkorta hafi fundið upp. Eflaust er margt til í því, enda er áætlað að um milljarður Valentínusarkorta séu sendur manna á milli ár hvert. Það er því mikill iðnaður og fjöldi starfa skapast í kringum þessa væmni. Af einhverri undarlegri og óskiljanlegri ástæðu fékk ég samt ekki neitt af þessum fjölmörgu kortum. Ég lét sem mér væri sama. Ég væri hvort eð er of kúl fyrir svona lagað. Samt fann ég að innst inni langaði mig í Valentínusarkort. Sennilega eru allir örlítið væmnir inni við beinið, sama hversu töff þeir látast vera.

Það er því leiðinlegt að við höfum ekki innleitt annan og betri sið frá Bandaríkjunum en það er dagur þeirra sem eru á lausu. Sá dagur heitir upp á enska tungu Singles Awareness Day (skammstafað SAD) og er ýmist haldinn hátíðlegur daginn fyrir eða eftir Valentínusardag. Þá koma einhleypingar á öllum aldri saman og fagna sjálfum sér. Í dag er því rétti tíminn fyrir okkur sem erum á lausu til að bera höfuðið hátt. Við getum meira að segja „híað“ á væmnu og ástföngnu pörin sem leiðast um götur og stræti. Í dag eru þau kjánaleg. Í dag erum við sigurvegarar. Gleðilegan dag einhleypra.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Nokkra undanfarna vetur hef ég velt fyrir mér íslensku veðurfari. Veður hér á landi hefur breyst mikið á fáum árum. Fyrir um fimmtán árum þegar ég var að gera snjókarla og snjóhús norður á Húsavík fannst mér skaflarnir oft ná hálfa leið til himins en nú ná þeir dýpstu manni ekki nema í hné.

Sennilega er þarna á ferðinni samspil betra veðurs og þess að ég hef stækkað á þessum árum sem liðin eru. Til þessara æskudaga hugsa ég með söknuði, þegar fátt var betra en að hamast í snjónum og fara svo inn og hlýja sér við heitt kakóið hjá mömmu eða ömmu.

Það var því ákveðin sælutilfinning um daginn þegar loksins gerði vitlaust veður og snjó fór að kyngja niður. Öll þessi ofankoma vakti mig þó líka til umhugsunar. Maður sér nefnilega ekki alltaf hversu vel er að manni búið og kann ekki nógu vel að meta þá þjónustu sem samfélagið veitir.

Ég er einn þeirra sem ferðast mikið um götur og vegi landsins. Ég bý á Laugum í Reykjadal, geng í skóla á Akureyri og sæki vinnu í Reykjavík. Mér varð því hugsað til þeirra sem vakna fyrir allar aldir til þess að skafa göturnar og þjóðvegina svo við hin getum óhindrað komist leiðar okkar.

Samgöngur eru þrátt fyrir allt góðar á íslandi. Hér býr fátt fólk og dreift og sennilega setjum við höfðatölumet í fjölda þjóðvega á hvern landsmann, eins og reyndar í svo mörgu öðru. Gæta verður þess þegar maður ferðast að vetri, um heiðar í hörðu veðri og slæmu skyggni, að haga akstri varlega. Vegagerðin stendur sig vel og upplýsingagjöf um færð er með því besta sem gerist. Um leið og hægt er vegna veðurs er snjóruðningur byrjaður. Raunar er ótrúlega sjaldgæft að fólk verði veðurteppt þegar tekið er tillit til umfangs vegakerfisins og smæðar þjóðarinnar.

Ég held að maður geti því með glöðu geði notið vetrarveðursins hér á landi, gert snjókarla og keyrt nýrudda vegi af varkárni með bros á vör.

Lesa meira »
(Engin ummæli)