Það er mér enn í fersku minni þótt vel sé liðið á annan áratug síðan, þegar faðir minn kom heim úr ferðalagi til Reykjavíkur með bílasíma í farteskinu. Þrátt fyrir að vera ekki hár í loftinu, þá áttaði ég mig vel á því hvers lags tækniundur þessi sími var. Hann var síðan festur í fjölskyldubílinn og kom oft að góðum notum á ferðalögum fjölskyldunnar. Þó að ég væri oftast prúður piltur gat ég illa stillt mig um að fara stöku sinnum út í bíl og gera símaat í heimilisfólkinu.

Mörgum árum síðar hafði þróun í færanlegum símtækjum orðið það mikil að enginn var maður með mönnum nema vera með farsíma. Ég fékk minn eigin þegar ég var 15 ára en þar sem ég bjó í sveit og símasambandið var ekki upp á marga fiska mátti ég eyða miklum tíma í sms-sendingar við æskuástirnar af þakinu heima, en þar náðist smá símasamband. Eflaust skildu foreldrar mínir ekkert af hverju ég var alltaf að brölta upp á þak en þeir vita það þá núna.

Nú er símasamband orðið vel útbreitt og fáir staðir í almannaleið þar sem þess nýtur ekki við. Þeir staðir eru þó til og á ferðalögum mínu um Ísland í sumar dvaldi ég á einum þeirra um tíma. Það var þá sem ég uppgötvaði hvílík blessun það er að fá smá frí frá símanum og eilífum símhringingum.

Það er nefnilega þannig að í dag þarf að vera hægt að ná í alla og það öllum stundum. Síminn er slíkt ráðandi afl að oftast ganga þeir fyrir sem hringja á meðan þeir sem standa manni næst í bókstaflegri merkingu mega bíða.

Fólk talar í símana hvar sem er og áreitið er því stöðugt til staðar.

Þó farsímar hafi aukið öryggi til muna þá eru þeir líka gríðarlegir streituvaldar í daglegu lífi fólks. Þess vegna held ég að það sé ágætt að taka einn og einn dag þar sem maður hefur bara slökkt á símanum. Ef ekki geðheilsu sinnar vegna, þá bara til þess eins að átta sig á hversu mikið samfélag getur breyst á stuttum tíma.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Nú er nýtt ár gengið í garð með öllum þeim fyrirheitum sem nýtt ár býr yfir. Í upphafi hvers árs nota margir tækifærið og strengja áramótaheit. Sumir ætla að létta sig og rembast á hlaupabrettum fyrstu vikur ársins meðan aðrir líma hálfkláraða sígarettupakka á flugelda og skjóta þeim upp í himingeiminn, eða því sem næst. Sumir ætla að láta af drykkju meðan aðrir ætla að taka fjármálin í gegn og enn aðrir hafa ákveðið að hugsa meira um umhverfið í daglegu lífi sínu. Vandamál og fyrirheit fólks eru jafn mismunandi og það er margt.

Það er fátt betra en ný byrjun. Það vita þeir sem ekki eru nógu ánægðir með líf sitt. Þess vegna finnst mörgum tilvalið að nota svona tilbúin tímamót eins og áramót eru til að byrja upp á nýtt og leggja slæma siði á hilluna. Nú ætla ég ekki að hallmæla því að fólk taki sig á, þvert á móti.

Ég hef hins vegar aldrei skilið fólk sem segir um miðjan nóvember að það ætli að hætta að reykja um áramótin. Af hverju þarf að bíða eftir merkingarlausri dagsetningu til að gera það sem fólk ætlar sér? Ef viðkomandi er alvara með að breyta lífi sínu er allt eins gott að gera það 17. nóvember eða 10. janúar eins og 31. desember. Þetta eru jú bara dagsetningar og ef við látum þær hafa svona mikil áhrif á líf okkar, þá höfum við varla mikla stjórn á því sjálf. Mér varð hugsað til slagorðs sem einhver bankanna notaði á árinu til að ná ungu fólki í viðskipti til sín: Vertu leikstjóri í eigin lífi. Óháð gróðahyggju bankanna þá á sá sem fann upp þetta slagorð mikið hrós skilið.

Áramótaheitið mitt þetta árið er því að strengja engin heit heldur nota hverja sekúndu til að vera það besta sem ég get verið. Þannig mun ég komast gegnum árið 2008 með bros á vör.

Lesa meira »
(Engin ummæli)