Heitar umræður hafa verið í samfélaginu undanfarna daga um réttindi samkynhneigðra. Annars vegar hafa kirkjunnar menn og konur deilt um hvort samkynhneigðir skuli sitja við sama borð og aðrir þegnar Þjóðkirkjunnar og fá að gifta sig frammi fyrir guði sínum. Hins vegar hefur verið deilt um nýja þýðingu á Biblíunni og sýnist sitt hverjum.

Stórt skref var stigið í gær þegar Kirkjuþing samþykkti að heimila prestum að staðfesta samvist samkynhneigðra, en það er þó gert með fyrirvara um að trúfélög fái til þess heimild samkvæmt lögum. Á bak við þesssi lög hefur kirkjan skýlt sér um árabil og það er því ákveðinn áfangi að hún stígi þetta skref nú. Hins vegar er ekki gengið eins lagt og forrystumenn Samtakana 78 höfðu vonað, en þeir vilja að ein hjúskaparlög gildi fyrir alla landsmenn.

Mikill hiti hefur verið í aðdraganda þessarar ákvörðunar. Rök afturhaldspresta gegn því að opna kirkjuna fyrir samkynhneigðum hafa sum hver verið mjög athyglisverð. Með því að stíga þetta skref í átt til mannréttinda hafa sumir talið að verið sé að ógna samstarfi Þjóðkirkjunnar við kirkjur víða um heim, þar sem fólk er komið skemur á veg í að byggja upplýst og fordómalaust samfélag. Það er líka ljóst að ekki er full eining meðal presta um þessa ákvörðun.

Það að réttlæta mismunun heima fyrir með fordómum og fáfræði annara þjóða eru léleg rök í máli þeirra sem standa á móti réttindabaráttu samkynhneigðra. Það hefur þó að einhverju leyti dugað til að ekki er gengið lengra að svo stöddu.

Það að samkynhneigðir geti gift sig undir sömu formerkjum og karl og kona geta nú í dag þykir mér ekki á nokkurn hátt draga úr gildi hins hefðbundna hjónabands. Ef ég giftist einhverntíman konu mun ég líta á það sem jafn stóran áfanga í mínu lífi og ef tveir karlmenn eða tvær konur sem elska hvort annað kjósa að gera slíkt hið sama.

Það er því von mín að þetta sé bara fyrsta skrefið í átt að fullum réttindum samkynhneigðra til jafns við gagnkynhneigða. Á öðrum sviðum samfélagsins hefur sú barátta gengið vel og það er vonandi að nú sé skilningur kirkjunnar að aukast.

Meðan kirkjan mismunar þegnum sínum er nefnilega að mínu viti ekki grundvöllur fyrir sambúð ríkis og kirkju sem er hin sterka stoð kirkjunnar. Styrkur Þjóðkirkjunnar liggur nefnilega ekki í kirkjurækni landsmanna heldur í þeim fjármunum sem hún fær frá ríkinu ár hvert.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Ég er einn af þeim sem hafa lengi látið blekkja sig með þeirri klisju að Reykjavík sé falleg borg því þar sé svo mikil fjölbreytni í byggingarstíl. Hægt sé að sjá dæmi um marga stíla og mörg tímabil og það hlið við hlið í íbúðarhverfum sem oft er erfiðara að rata um en völundarhús.

Raunin er sú að í Reykjavík ægir öllu saman og það er alveg örugglega ekki vegna þess að einhver hafi viljað búa til fallega fjölbreytni. Ástæðan er sú að skipulagsmál hafa ekki verið í nógu góðum farvegi og oft virðist skorta á að horft sé til framtíðar. Gefin eru út byggingarleyfi og mönnum nánast í sjálfsvald sett hvað þeir gera við reitinn.

Gott dæmi um það má til dæmis sjá milli Hótel Borgar og gamla Apóteksins en þar er eitt af ljótustu húsum borgarinnar. Það er dæmi um hönnun sem er svo úr sambandi við umhverfi sitt að halda mætti að teikningin hefði verið valin af handahófi. Það hús myndi hins vegar eflaust vera fallegra ef það stæði hjá sínum líkum annars staðar í bænum.

Í vikunni sótti ég áhugaverðan fyrirlestur í Háskólanum á Akureyri þar sem Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, fyrrum fréttahaukur, fjallaði um rannsóknir sínar á skipulagi borga og byggða víða um Evrópu. Þar kom meðal annars fram að á sama tíma og byggðar eru óaðlaðandi kassablokkir í nýjum hverfum höfuðborgarsvæðisins hafa Þjóðverjar verið að flýja í stórum hópum úr slíkum hverfum og þau verið jöfnuð við jörðu til að byggja meira aðlaðandi byggð.

Lengi hefur kassablokkarfyrirbæri sem Þjóðverjarnir nefna WBS70 verið það vinsælasta þar í landi og ég held að nafnið eitt segi mikið um hugsunina sem þar býr að baki. Nú hafa Þjóðverjar hins vegar snúið við blaðinu og það skilar sér á mörgum öðrum sviðum samfélagsins. Á sama tíma virðist kassaæðið vera að ná nýjum hæðum hér á Íslandi. Litlir kassar á lækjarbakka.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Ég fór út að skokka áðan. Setti á mig derhúfu og fór í hlaupaskó. Svo hljóp ég bara þangað til vegurinn sem ég var að hlaupa eftir endaði úti í vatni. Þá snéri ég við og byrjaði að hlaupa í hina áttina.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Fyrir nokkrum árum byrjaði ég að blogga. Framan af var ég mjög iðinn við skrifin og naut þess að segja frá því sem á daga mína dreif. Áður en langt um leið var ég meira að segja farinn að leggja mig fram um að gera spennandi hluti, til þess eins að geta síðan um kvöldið sest niður og skrifað spennandi frásögn af mínu viðburðaríka lífi.

Nú er ég nánast alveg hættur að blogga. Ef ég nenni þá set ég þessa pistla mína inn á síðuna, en það er þá líka allt og sumt. Enda hefur það skilað sér í því að nú líða oft heilu dagarnir án þess að nokkuð markvert gerist. Það má því segja að bloggið hafi leitt til þess að lífið varð allt meira spennandi. Samt sem áður nenni ég ómögulega að fara að blogga aftur.

Um daginn benti vinkona mín mér hins vegar á hvernig ég gæti aftur náð fyrri virkni í líf mitt, án þess að þurfa að setjast niður og blogga á hverju kvöldi. Ég ætti einfaldlega að hugsa allt út frá því að síðar meir myndi ég setjast niður og skrifa ævisögu mína. Þannig væri ég aftur kominn með hvata til að gera spennandi hluti og gæti líka hlakkað til elliáranna þegar ég myndi hafa frá öllu þessu að segja. Þetta fannst mér frábær hugmynd.

Ég setti mig í stellingar og hófst handa á ný. Fór í óvænt ferðalag, gekk á fjall og hlustaði á framandi tónlist. En þá laust því niður í höfuðið á mér. Ef ég er bara að gera sniðuga og skemmtilega hluti til að skrifa um þá, þá ætti ég kannski frekar að gerast rithöfundur. Enda á maður ekki að lifa lífi sínu fyrir neinn annan en sjálfan sig. Ég hef því lagt öll plön um ævisöguritun á hilluna en ætla engu að síður að halda áfram að gera spennandi hluti.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Í vikunni kom ég aftur úr miklu ferðalagi um Íran, landi sem George Bush bandaríkjaforseti hefur lýst sem einu af öxulveldum hins illa. Áður en ég fór af stað höfðu margir reynt að telja mér hughvarf, enda hlyti landið að vera stórhættulegt og í raun er ekki skrýtið að fólk haldi það eins og umfjöllun fjölmiðla hefur verið. Einu fréttirnar sem við lesum frá Íran eru af kjarnorkuáætlun stjórnvalda, kúgun þegnanna og stöðugri stríðsógn af hendi Bandaríkjamanna. Auk þess á landið jú að vera fullt af hryðjuverkamönnum.

Við mér blöstu hins vegar allt aðrir hlutir. Íran er fallegt land og móttökurnar sem ég og ferðafélagar mínir fengum voru hlýjar. Hvar sem við komum var okkur tekið sem höfðingjum, hvort sem það var á hótelum, í herstöðvum eða á heimilum fólks.

Það er nefnilega þannig að fjölmiðlar heimsins hafa unun af að færa okkur fréttir af því sem miður fer meðan góðir hlutir falla fljótt og auðveldlega í gleymsku. Ef þúsund bílar keyra áfallalaust eftir vegi fréttir enginn af því en um leið og einn bíll lendir út af er það á allra vörum. Þannig er þetta líka í Mið-Austurlöndum. Þar blómstrar mannlífið þrátt fyrir að aðstæður séu oft á tíðum erfiðar. Í Íran hitti ég meðal annars grunnskólakennara sem hafði ákveðnar skoðanir á stjórnmálum landsins og ungan mann sem stóð í rekstri á eigin fyrirtæki. Hryðjuverkamennina sá ég hins vegar hvergi.

Ég er ekki að halda því fram að ekki sé að marka það sem fréttirnar segja okkur, en það er hins vegar bara hálfur sannleikurinn. Það var því þroskandi og mikill skóli að sjá lífið þarna með eigin augum. Hlutirnir eru nefnilega alls ekki alltaf eins og þeir virðast úr fjarska.

Lesa meira »
(Engin ummæli)