Undanfarin ár hafa fréttir af mótmælendum verið fyrirferðarmiklar í íslenskum fjölmiðlum. Sérstaklega hafa þessar fréttir verið áberandi yfir sumarmánuðina, enda er sumarið nokkurs konar vertíð mótmælenda. Sumir þessara mótmælenda koma vel fyrir og hafa margt til síns máls en aðrir eru svo óheillandi að maður er helst á því að þeir vinni gegn málstaðnum sem þeir vilja svo hart berjast fyrir.

Í gærmorgun vaknaði ég upp við þær fréttir í útvarpinu að frestur til að hreyfa mótmæli við fyrirhuguðum breytingum í Kolaportinu hefði verið framlengdur. Af einhverri undarlegri ástæðu hefur allt tal um breytingar á Kolaportinu farið fram hjá mér til þessa. Eflaust hafa fréttir af því fengið minni sess í fjölmiðlum en fréttir af aðgerðum mótmælenda víða um land. Ég ákvað því að fara á netið og kynna mér um hvað málið snerist.

Til stendur að minka gólfflöt Kolaportsins um 500 fermetra og fækka inngöngum. Þá á að lækka lofthæð verulega. Þetta á að gera til að koma fyrir bílastæðahúsi í hluta þess rýmis þar sem Kolaportið er nú. Í ofanálag verður Kolaportið lokað í hálft annað ár ef af þessum fyrirhuguðu framkvæmdum verður. Mér rann kalt vatn milli skinns og hörunds við þennan lestur. Ég er ekki eldri en svo að fyrir mér er Kolaportið bráðnauðsynlegur hluti af bæjarbragnum í Reykjavík. Enda fer ég þangað oftar en flestir sem ég þekki og hef í ófá skipti gert mín bestu kaup þar. Það má segja að í Kolaportinu sameinist erlend markaðstorga­steming íslenskri sveitarómantík. Enda hefur það í senn þjóðlegt og alþjóðlegt yfirbragð.

Ég ætla því að fylgjast vel með framvindu þessa máls og ef illa fer er aldrei að vita nema maður verði sjálfur fréttaefni næsta sumars þegar maður mætir með mótmælaspjöldin og dredda í hárinu fyrir utan Kolaportið.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Menningarnótt var bara snilld. Ég lagði mikið á mig til að komast í bæinn yfir daginn og ekki var nóttin sjálf síðri. Hins vegar finnst mér að það ætti að kalla daginn Menningardag og nóttina Ómenningarnótt. Passar betur þannig. Hitti alveg fullt af fallegu fólki og skemmti mér konunglega. Tók meira að segja nokkrar myndir, óvænt ha?

Myndir: Menningarnótt 2007

Svo fattaði ég líka um helgina hvernig maður getur fengið andlega fullnægingu. Maður borðar ótrúlega sterkan mat og hlustar á nýju plötuna með The White Stripes á meðan. Það er ótrúleg upplifun. Prófið sjálf.

Yfir og út!

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Ég er af Simpson-kynslóðinni. Þegar ég var lítill gat ég setið tímunum saman, límdur við skjáinn og fylgst með uppátækjum Simpson-fjölskyldunnar og var Bart þá í sérstöku uppáhaldi. Hin síðari ár hef ég síðan betur lært að meta einstaka kímni Hómers. Það var því mikil gleði þegar ég frétti að væntanleg væri kvikmynd í fullri lengd um þessa stórsniðugu fjölskyldu. Einnig þótti mér aðdáunarvert þegar ég frétti að myndin yrði talsett á íslensku.

Ég fór því mjög spenntur á myndina um daginn. Fyrst fór ég á hana á ensku og skemmti mér hið besta. Að sýningunni lokinni færði ég mig yfir í næsta sal og tók seinni kvöldsýninguna á íslensku. Það var ótrúlegt hvað það vandist fljótt að heyra Hómer og félaga tala á íslensku. Eflaust hjálpaði til hvað maður er vanur að heyra sumar þessara radda í talsettu efni. Ég get ekki annað en gefið þýðanda og leikurum fyrstu einkunn fyrir vel unnið verk.

Eftir að ég kom heim fór ég hins vegar að velta fyrir mér talsetningu barnaefnis. Sennilega hafa fáir kennt mér jafn mikið í ensku og feðgarnir Bart og Hómer Simpson gerðu á sínum tíma. Ég, eins og fjölmargir aðrir, tók þættina upp úr sjónvarpinu og horfði á þá aftur og aftur. Ég er ekki frá því að ég hafi lært mun meira af Simpson-fjölskyldunni, en í allri enskukennslu sem á eftir fylgdi í grunnskóla og framhaldsskóla.

Mér eldra fólk las Andrés önd á dönsku og býr enn að þeirri reynslu. Enda held ég að dönskukunnáttu landsmanna hafi hrakað mjög síðan farið var að þýða Andrésblöðin á íslensku.

Erlendir ferðamenn sem koma hingað til lands hafa oft orð á því hversu færir landsmenn séu í ensku. Ég efast um að Þjóðverjar fái oft að heyra hvað þeir séu góðir í ensku, enda horfa þeir meira og minna á allt sjónvarpsefni talsett á þýsku.

Ég er því ekki frá því, að þrátt fyrir allt, séu þessi erlendu áhrif ekki það versta sem maður getur orðið fyrir, og kannski er smá sjónvarpsgláp ekki heldur svo slæmt eftir allt saman.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Þegar Halldór Ásgrímsson, þáverandi utanríkisráðherra, kynnti framboð Íslendinga til Öryggsiráðs Sameinuðu þjóðanna fyrir þingheimi árið 2003 sagði hann framboðið spurningu um áræði og metnað. Með framboðinu yrði lögð áhersla á virðingu fyrir grundvallarmannréttindum, eflingu lýðræðis, baráttu gegn fátækt og virðingu fyrir grundvallarreglum þjóðaréttar. Allt hljómar það vel, en er Ísland í stakk búið að axla þá ábyrgð sem setu í ráðinu fylgir?

Síðan þetta var hafa fjórir ráðherrar farið með utanríkismál og nú styttist óðum í að kosið verði. Framboð af þessu tagi er kostnaðarsamt og nái Ísland kjöri fylgir því enn frekari kostnaður. Til að mynda fylgir því mikið starfslið að sitja í öryggisráðinu og því auðvelt að gagnrýna framboðið. Ég ætla þó að vera sammála Halldóri um það að ekki sé rétt að sitja alltaf á hliðarlínunni. Það að taka frumkvæði í alþjóðamálum styrkir okkur sem sjálfstæða þjóð.

Styrkleikar okkar og veikleikar
Margir þættir munu skipta máli í kosningunni. Sú staðreynd að Ísland er herlaus þjóð getur unnið með okkur. Ráðið hefur það hlutverk að gæta friðar og með litlum undantekningum hafa samskipti Íslendinga við aðrar þjóðir verið friðsamleg. Umhverfismál eru mikið til umræðu hér á landi og fólk almennt meðvitað. Sú góða staða mun einnig vinna með okkur. Loks má nefna mannréttindi, en staða þeirra er mjög góð hér á landi og stöndum við þar framar hinum frambjóðendunum. Þetta tel ég allt munu vinna með okkur.

Á móti kemur að Ísland er þrátt fyrir allt ekki nógu vel kynnt á alþjóðavettvangi. Mikil vinna hefur þó verið lögð í að efla samskipti okkar við önnur ríki og hafa ferðir Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur utanríkisráðherra gefið ákveðna von. Henni var vel tekið í Afríku fyrr í sumar, en starfstími öryggisráðsins fer að miklu leyti í að fjalla um málefni Afríkuríkja. Sömuleiðis þótti hún ná góðum árangri á ferð sinni um Mið-Austurlönd og Vesturbakkann á dögunum.

Það er þó ekkert gefið í þessum efnum og ætli Ísland að ná árangri þarf að kosta miklu til. Ýmsir hafa gagnrýnt þann mikla kostnað sem hlýst af framboðinu og sagt peningunum illa varið, sérstaklega ef Ísland nær ekki kjöri. Það er hins vegar ljóst að með framboðinu styrkist staða Íslands í alþjóðasamfélaginu og ekki er hægt að líta framhjá kostum þess að efla samskipti okkar við aðrar þjóðir. Það eitt og sér er stór áfangi.

Þær skoðanir hafa líka komið fram að smáríki eins og Ísland eigi ekkert erindi inn í ráð sem þetta, þar sem stórveldin takast á um stríð og frið. Fleiri brýn mál bíði úrlausnar hér heima. Við getum samt ekki alltaf fríað okkur ábyrð þegar kemur að alþjóðamálum. Við erum hluti af heild og verðum að hugsa sem slík.

Framboð sem þetta er ekki gróðaleið. Það verður okkur kostnaðarsamt, en ég lít svo á að þarna séum við bæði að stimpla okkur inn sem ríki sem tekur afstöðu í alþjóðamálum og einnig að axla okkar ábyrgð í samfélagi þjóða.

Í sögulegu samhengi
Þegar Ísland gekk í Sameinuðu þjóðirnar árið 1964 var það gert að meginskilyrði, með samþykki utanríkismálanefndar Alþingis, að Ísland væri ekki skyldugt til þátttöku í styrjöld sem jafnvel Öryggisráðið og þá stórveldin fimm væru sammála um að heyja. Á þessum rúmu fjörtíu árum sem liðin eru frá inngöngu Íslands hefur staða landsins á alþjóðavettvangi breyst mikið og sést það best á því að nú sækumst við eftir aðild að þessu öfluga og mikilvæga ráði sem við vildum í fyrstu njóta sjálfstæðis frá.

Öryggisráðið er ein valdamesta stofnun Sameinuðu þjóðanna og sú eina sem hefur vald til að taka ákvarðanir sem eru bindandi fyrir aðildarríki SÞ. Ráðið er þar að auki valdamest þeirra stofnana sem hafa með öryggis- og friðarmál að gera. Það verður því spennandi að fylgjast með gengi Íslendinga í kosningunni og má með sanni segja að ekki sé verið að ráðast á garðinn þar sem hann er lægstur.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Enn er skrifað og skrafað um tjaldsvæðamálið á Akureyri. Eins og kunnugt er var ungmennum á aldrinum 18-23 ára meinaður aðgangur að tjaldsvæðum bæjarins um liðna helgi.

Vill svo til að það er sami hópur og haldið hefur uppi leigumarkaðinum á Akureyri undanfarin ár. Ég get nefnt sjálfan mig sem dæmi. Í fimm ár hef ég haft vetursetu á Akureyri meðan ég hef verið þar í skóla og er nú enn á ný að halda norður yfir heiðar. Samt var ég ekki velkominn til Akureyrar um seinustu helgi. Þessi aldurshópur hefur haldið uppi bæjarbragnum árum saman. Öflugir framhaldsskólar og vaxandi háskóli hafa virkað eins og vítamínsprauta á þetta samfélag og má segja að ungmenni séu stóriðja Akureyringa. Aðgerðin var því að mínu viti vægt til orða tekið ókurteis.

Þetta framtak bæjaryfirvalda á Akureyri varð Birni Bjarnasyni dómsmálaráðherra hugleikið í pistli sem hann ritaði á vefsíðu sína í vikunni. Þar ræðir hann um öryggi borgaranna og hvetur til þess að reynsla sem þessi verði nýtt sunnan heiða þegar leitað er að leiðum til að draga úr óreglu og ólátum í miðborg Reykjavíkur. Hvernig túlka má þessi orð ráðherra er mér ráðgáta ein.
Björn segir aðgerðirnar á Akur­eyri hafa dregið mjög úr líkum á vandræðum þar. Ekki veit ég til þess að aðrar hátíðir hafi meinað ungmennum aðgang að sínum hátíðarsvæðum, en hátíðarhöld þóttu fara vel fram um allt land.

Ég er orðinn langþreyttur á endalausri tilhneigingu til að flokka fólk í hópa. Nokkrir vélhjólamenn eru til vandræða í umferðinni og í kjölfarið eru allir vélhjólamenn stimplaðir. Vissulega er til ungt og baldið fólk en það er mjög óeðlilegt að heilum þjóðfélagshópi sé refsað að ósekju.

Hátíðarhöld fóru vel fram um allt land og skipti þar engu hvort ungmenni voru á staðnum eða ekki. Það er því spurning hvort ungt fólk ógni öryggi borgaranna jafn mikið og einhverjir virðast halda.

Lesa meira »
(Engin ummæli)