Í síðustu viku hringdi gamall vinnuveitandi í mig. Ég hafði fyrir nokkrum árum unnið á myndbandaleigu og nú vantaði vaskan svein til að taka þrjár kvöldvaktir. Ég var meira en til í það, enda þótti mér vinnan á leigunni alltaf mjög skemmtileg.

Þar sem ég stóð vaktina í fyrrakvöld komu tvær stúlkur inn á leiguna. Eftir að hafa skoðað allt hátt og lágt komu þær með myndina Breakfast at Tiffany’s að borðinu til mín. Þær spurðu mig hvernig hún væri og mér til mikillar mæðu varð ég að viðurkenna að ég hef aldrei náð að klára hana. Það er ekki það að ég hafi ekki horft á hana, málið er bara að ég hef alltaf sofnað yfir henni áður en að enda er komið. Þegar ég kom heim um kvöldið ákvað ég því að smella henni í tækið og klára hana nú í eitt skipti fyrir öll.Það leið þó ekki á löngu þangað til ég var kominn inn í draumaheima og skyndilega var ég orðinn hluti af sögunni. Ég sat með bros á vör og var að skrifast á við Holly Golightly í gegnum Myspace. Þegar ég vaknaði fór ég að velta þessu fyrir mér. Sennilega er ástarbréfið dautt. Nú daðrar fólk fyrir opnum tjöldum á Myspace eða Facebook.

Pabbi minn hefur stundum sagt mér sögu af strák sem á fyrrihluta síðustu aldar lagði á sig langar göngur til að vinna hjarta stúlkunnar í næsta dal. Í verstu veðrum gekk hann langar leiðir til þess að eiga stutta kvöldstund með henni. Nú sendum við bara SMS-skilaboð og finnst biðin endalaus eftir svari. Það væri gaman að sjá mína kynslóð bíða eftir bréfberanum, jafnvel dögum saman. Auðvitað er þróun í daðri, eins og öðru í mannlegum samskiptum, og eðlilegt að á þeim tímum sem við lifum leiki tæknin stórt hlutverk í samskiptum kynjanna.

Kannski á ég eftir að segja barnabörnum mínum frá því þegar ég sendi ömmu þeirra SMS-in í denn. En af einhverri ástæðu sé ég það ekki í sama dýrðarljóma og sögur af gömlum ástarbréfum og löngum göngum frá liðinni tíð.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Þá er það endalega orðið klárt að ég, Benedikt Þorri og Arnar Ómarsson munum halda til Íran í haust. Ég gekk frá fluginu í gær og það eina sem við eigum eftir að gera er að sækja um landvistarleyfi, en það er ekki hægt fyrr en mánuði fyrir komu okkar.

Ferðin byrjar í London en þaðan fljúgum við til Tehran. Hugmyndin er að ferðast um Íran með rútu, en sá ferðamáti er algengur og vinsæll þar úti. Þar sem það eru ennþá 52 dagar í ferðina þá höfum við góðan tíma til að skipuleggja allt. Ég get ekki beðið og er byrjaður að telja niður.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Ég og skoski hálandaljósmyndarinn Alexe Dilworth á Ströndum. Kolbjörn Ivan tók myndina. Þetta var fjör.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Rithöfundurinn Douglas Adams setti eitt sinn fram skilgreiningu á viðbrögðum fólks við nýrri tækni. Í grófum dráttum var skilgreiningin sú að tækni sem væri til staðar þegar við fæddumst væri okkur eðlileg og partur af því hvernig heimurinn virkar. Allt sem er fundið upp á milli þess sem við er 15 og 35 ára er nýtt og spennandi og sennilegt að maður geti haslað sér völl á því sviði. Það sem er fundið upp eftir að maður verður 35 ára er hins vegar á skjön við eðlilega lífshætti og full ástæða til að óttast það.

Þótt ég eigi langt í að verða 35 ára þá verð ég að viðurkenna að ýmsar tækninýjungar eru farnar að hræða mig. Ég var til dæmis ekki alveg með á nótunum þegar sýndargæludýrin voru kynnt til sögunnar fyrir nokkrum árum, þó svo að þau hafi eflaust verið ágæt. Eins hef ég aldrei getað skilið þá gríðarlegu þróun sem á sér stað í farsímum og væri sennilega með snúningsskífu á farsímanum mínum ef það væri í boði.

Það nýjasta í farsímunum hræðir mig þó meira en myndavélar og litaskjáir hafa gert hingað til. Nú er nefnilega komin fram sú tækni að hægt er að staðsetja fólk og fylgjast með ferðum þess þegar það er með farsímann á sér. Einhverju sinni hefði það þótt minna á vísindaskáldskap en bráðlega verður það sá veruleiki sem við búum við og þykir eflaust ekkert sjálfsagðara.

Margir hafa tekið þessari tækni fagnandi og nefna til dæmis að hún muni auka öryggi barna til muna. Með þessu móti geti foreldrar gætt barna sinna betur en áður. Ég er hins vegar á því að þetta sé ekki eins sniðugt og það hljómar í fyrstu.

Þegar ég var lítill var ég eitt sinn staddur úti í sveit með foreldrum mínum. Ég hljóp í burtu og var að leik á túnunum í sveitinni. Þegar ég kom til baka höfðu foreldrar mínir haft miklar áhyggjur af því að ég hefði farið í á þar skammt frá. Eftir þetta vissi ég að ég þyrfti að gæta mín á ánni. Þegar maður veit að það er stöðugt verið að fylgjast með manni þá gætir maður sín ekki eins vel sjálfur. Ég held að það sé ágætt að læra aðeins af lífinu líka.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Frá því í bernsku hefur mig dreymt um að verða rokkstjarna. Ég er eflaust ekki einn um að ganga með þennan draum í maganum og alveg örugglega ekki sá eini sem er ekkert að gera til að láta hann rætast.
Í gær var ég á rölti að söngla lag með Bítlunum þegar ég áttaði mig skyndilega á því að ef ég ætla einhvern tímann að verða rokkstjarna, þá verði ég að fara að vinna í því. Ég er 23 ára og því jafn gamall nú og Bítlarnir voru þegar þeir sigruðu heiminn. Ég hringdi því í Ingimar vin minn, þann eina sem hefur einhverja hæfileika á tónlistarsviðinu. Ég sagði honum frá þessari áunnu sálarkreppu minni og við ákváðum að hittast og byrja að æfa. Ég gróf upp gítarinn minn og rölti hnarrreistur í gegnum miðbæinn með gítarinn á öxlinni, á leið á hljómsveitaræfingu. Það veitti mér einhverja sælutilfinningu að vera að fara á æfingu og ég fann að ég myndi passa vel inn í þessa ímynd.

Þegar í kjallaraholu hans var komið byrjuðum við að spila. Ég væri að ljúga ef ég segði að við hefðum verið góðir en við vorum þó ekki alslæmir. Eftir langa og stranga æfingu röltum við út á stétt og Ingimar kveikti sér í sígarettu. Við ræddum um styrkleika og veikleika okkar þegar að okkur kom gömul fyllibytta. Gítarinn minn sem lá á stéttinni vakti áhuga gamla mannsins. Ég bauð honum að spila en hann sagðist aðallega syngja nú orðið. Og í því hóf hann upp raust sína og söng dægurlag sem ég þekkti vel. Við Ingimar tókum undir í söngnum og eftir lagið gat ég ekki annað en klappað fyrir gamla manninum. Þá sagði hann mér að það væru nú mörg ár síðan hann hefði samið þetta lag, en nú væri hann heimilislaus á götum Reykjavíkur.

Þarna stóð dýrðarljómi dægurtónlistarinnar fyrir framan mig, fullur og heimilislaus. Maður sem hafði samið nokkur af vinsælli dægurlögum síðustu aldar. Kannski er líf rokkstjörnunnar eftir allt saman ekki jafn eftirsóknarvert og ég hef haldið. Kannski ég ætti bara að rækta þá hæfileika sem ég hef í stað þess að leita á nýjar slóðir.

Lesa meira »
(Engin ummæli)