Þegar ég var yngri fylgdist ég af miklum áhuga með íslenskum stjórnmálum. Meðan vinir mínir hengdu myndir af Michael Jordan upp á veggi hjá sér sat ég við sjónvarpstækið og horfði spenntur á útsendingar frá Alþingi. Þessi áhugi hefur hins vegar minnkað með hækkandi aldri og auknum þroska, sennilega öfugt við þróunina hjá flestum öðrum. Núna þykir mér lítið varið í að horfa á Alþingi og atvinnupólitíkusar höfða ekki til mín. Ástæðan er sú gríðarlega útþynning hugtaka sem atvinnupólitíkusarnir stunda. Ég man fyrir nokkrum árum þegar einn þingmaður ræddi um þau sjálfsögðu mannréttindi að fólk á landsbyggðinni fengi að horfa á enska boltann. Í mínum huga á það ekkert skylt við mannréttindi. Mannréttindi eru daglega brotin á milljónum úti um allan heim og fjöldi fólks lifir við þjáningar sem við hér á litla Íslandi getum ekki ímyndað okkur.

Hér hefur til dæmis aldrei verið borgarastríð. Þegar kosið var um skipulagsmál í Hafnarfirði fyrir skemmstu þótti hins vegar ekkert sjálfsagðara en að líkja ástandinu í bænum við borgarastríð. Ég hef aldrei verið staddur þar sem borgarastríð geisar en ég brá mér nokkrum sinnum í Hafnarfjörð meðan sú umræða var í gangi. Ef ástandið í borgarastríðum er eitthvað í líkingu við þá sólríku daga í Hafnarfirði, þá veit ég ekki hvað fólk í stríðshrjáðum löndum er alltaf að kvarta.

Nýjasta dæmið um útþynningu hugtaka kom um daginn þegar æfingasvæði fyrir hraðakstursfólk var líkt við æfingasvæði fyrir nauðgara. Vissulega er þarna um umdeilt mál að ræða og skiljanlegt að skiptar skoðanir séu á slíku svæði. Án þess að vita betur efa ég samt að sá sem þetta sagði hafi orðið fyrir nauðgun. Og sama má eflaust segja um spekingana í Hafnarfirði sem sáu borgarastríð út úr heilbrigðri umræðu um skipulagsmál. Þeir hafa sennilega ekki upplifað mikið annað en sólríka daga. Stundum er betra að hugsa áður en maður talar.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Ég er hetja. Ég velti mér upp úr dögginni, nakinn í Reykjavík. Var samt ekki lengi því ég var pínu smeikur við fólkið í blokkinni sem gnæfði yfir túnið þar sem ég ákvað að fækka fötum. Þetta skipti var samt aðeins minna kjánalegt en þegar ég prófaði þetta í fyrsta sinn fyrir tveim árum.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Á föstudaginn fór ég í banka. Það var talsverð röð og það pirraði mig. Ég beið samt rólegur en þegar röðin kom að mér var mér tjáð að tölvukerfið væri bilað og það væri ekki hægt að afgreiða mig. Það pirraði mig jafnvel enn meira en röðin hafði gert. Síðar um daginn var ég staddur í þungri umferð og þurfti að horfa á græna ljósið birtast þrisvar sinnum áður en ég komst sjálfur yfir. Það pirraði mig líka.
Svona litlir hlutir í daglegu lífi manns eru ófáir og þegar þeir safnast allir saman hlýtur maður að vera búinn að eyða gríðarlega mikilli orku í það eitt að vera pirraður. Pirraður út af hlutum sem þegar upp er staðið, skipta litlu sem engu máli. Ein mínúta til eða frá í umferðinni, það að fá sér göngutúr í næsta banka. Ekki mikið mál.

Þetta vakti mig til umhugsunar. Ég hef það gott. Ég er heilsuhraustur, er í vinnu sem mér líkar og fæ nægju mína af mat og drykk. Ég er einn af þeim heppnu sem hafa ekki orðið fyrir stórum missi í lífinu. Mér semur við alla í fjölskyldunni og á stóran hóp traustra vina. Af hverju ætti ég yfir höfuð að láta einhverja smáhluti fara í taugarnar á mér?

Ég held að við sem erum ekki búin að upplifa það að missa einhvern okkur kærkominn eða verða fyrir líkamlegu eða andlegu tjóni séum líka þau einu sem getum látið svo ómerkilega hluti eins og að bíða í umferð fara í taugarnar á okkur, allavega eitthvað af ráði. Það er líka svo miklu betra að brosa við lífinu. Það eru flestir að gera sitt besta og það að pirra sig mun ekkert stytta biðtíma á skiptiborðum eða raðir í matvöruverslunum.

Einhvern daginn getur verið að maður hætti að hafa það svona gott og þá mun maður sjá eftir þeim tíma sem maður eyddi í að pirra sig á ómerkilegum hlutum. Ég ætla héðan í frá að vera ánægður með það sem ég hef og brosa mínu breiðasta í biðröðum.

Lesa meira »
(ein ummæli)

Í vor fékk ég mér áskrift að sjónvarpsþjónustu Símans. Ég er mikill áhugamaður um fréttir og almennt séð einstaklega fróðleiksfús. Þarna sá ég tækifæri til að horfa á nægju mína af innlendum og erlendum fréttum, hvenær sólarhringsins sem er. Stærsti kosturinn þótti mér að geta sótt fréttatíma kvöldsins frá fréttastofu Sjónvarpsins, hvort sem ég kæmi heim klukkan tíu að kvöldi eða þrjú um nótt. Ég gæti alltaf sest niður við sjónvarpstækið og horft á viðkunnalegt andlit Páls Magnússonar að lesa mér helstu tíðindi dagsins. Að fréttalestrinum loknum gæti ég svo skipt yfir á AlJazeera og tekið púlsinn á því hvað væri að gerast í Miðausturlöndum.

Það voru því langir dagarnir meðan ég beið þess að tæknimaður kæmi og opnaði fyrir mig þennan glugga út í umheiminn, sem var í huga mér sveipaður einhverjum undraverðum dýrðarljóma. Þegar þjónustan var loks komin í gagnið kom ég hins vegar sjálfum mér mjög á óvart. Ég sem var svo viss um að fréttir og fróðleikur myndu eiga hug minn allan varallt í einu orðinn heillaður af fréttum og slúðri af fína og fræga fólkinu í Hollywood.

Ófá kvöldin stóð ég sjálfan mig að því að horfa á stöðvar eins og Star og E! og bíða með öndina í hálsinum eftir að sjá snoðklippta Britney Spears eða komast að því hvort Paris Hilton færi aftur í fangelsi. Þættir um hið frábæra líf frægðarfólksins voru mitt nýja uppáhald.

Ég sem hafði alltaf staðið í þeirri trú að ég væri of töff til að láta mig þetta varða. Gat verið að ég væri þá menskur eftir allt saman? Þrátt fyrir að við viðurkennum það ekki auðveldlega þá held ég að allir hafi inn við beinið gaman af fréttum af frægu fólki, sama hverstu töff „front“ við setjum upp. Og þú ert engin undantekning því ég efast um að þú hefðir lesið þennan pistil ef ekki væri fyrir myndina af Paris Hilton!

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Ég hef allt frá því að ég man eftir mér verið hrifinn af mávum. Kannski er það vegna þess að ég er utan af landi og oft lék ég mér niðri við höfn og sá hversu listilega þeir geta orðið sér út um æti og bjargað sér úr ólíklegustu aðstæðum. Eftir að ég flutti í höfuðborgina hef ég stöku sinnum rölt niður að tjörn og rifjað upp gömul kynni við þessa klunnalegu en þó sjarmerandi fugla.

Mér stóð því ekki á sama, þegar borgaryfirvöld í Reykjavík hófu annað sumarið í röð herferð til að „hreinsa“ borgina af mávum með skipulegri „eyðingu“ þeirra svo notuð séu orð tiltekarmannanna sjálfra. Borgarfulltrúinn Gísli Marteinn Baldursson hefur flokkað máva með tyggjóklessum og glerbrotum – óþrifnaður sem verði að hreinsa höfuðborgina af. Af lýsingunum að dæma er ekki auðvelt að greina að hér sé fjallað um lifandi verur.

Auðvitað eru skiptar skoðanir um ágæti máva og ég get vel skilið að ekki séu allir jafn hrifnir af þeim og ég. Svo er hins vegar um margt annað og réttlætir með engu að skotvopn séu hafin á loft í nafni tiltektar. Nýjustu tíðindin af þessari þráhyggjukenndu baráttu komu um daginn þegar greint var frá tilraunaverkefni, sem gengur út á að gefa mávum eitraða brauðmola og snúa þá svo úr hálslið þegar þeir eru sofnaðir. Aðgerðin er sögð sársaukalaus. Ég er ekki alveg að sjá hver tilraunin er og bíð líka spenntur að heyra af niðurstöðum hennar.

Þetta átak Gísla Marteins minnir mig á atriði úr Fóstbræðrum. Afi gamli var orðinn vandamál og eftir miklar vangaveltur þótti besta lausnin að aka með hann út fyrir bæinn og skjóta hann. Ég held að við séum frekar illa stödd hér á okkar litla Íslandi þegar vandamálin eru leyst að sið Kananna með skotvopnum. Ég veit ekki með aðra en ég ætla niður að tjörn um helgina að gefa mávum brauðmola og leggja þeim þannig lið í stöðugri lífsbaráttu sinni.

Lesa meira »
(Engin ummæli)