Eru Íslendingar hvergi útlendingar?
20. apríl 2007 | Örlygur Hnefill Örlygsson
Þegar ég var lítill langaði mig til að verða forseti Bandaríkjanna. Þrátt fyrir að vera ekki hár í loftinu áttaði ég mig á gríðarlegum áhrifamætti hans. Fljótlega eftir að ég fór að telja æviár mín í tveggja stafa tölum sá ég þó að það gæti orðið erfiðara en ég hélt í fyrstu. Ég ákvað því að skipta um gír og næstu ár dreymdi mig um að flytja til Bretlands og verða rokkstjarna. Þá var ég nefnilega nýbúinn að uppgötva hljómsveitina Queen og sá mig auðveldlega fyrir mér í sporum meistara Freddie að syngja fyrir troðfullum Wembley-leikvangi.
Í þessum draumum mínum um frægð og frama á erlendri grundu datt mér hins vegar aldrei í hug að ég yrði hluti af einhverjum innflytjendavanda. Mér datt ekki einu sinni í hug að ég yrði innflytjandi. Ég yrði auðvitað bara Íslendingur. Enda einkennir það okkur Íslendinga. Okkur finnst ekkert sjálfsagðara en að geta flutt hvert sem okkur dettur í hug. Okkur þykir eðlilegt að börnin okkar hljóti menntun í framandi löndum og að við getum gengið að vinnu vísri, nánast sama hvar á hnettinum við kjósum að búa. En það er auðvitað af því að við erum aðeins betri en allir hinir. Við erum Íslendingar. Og Íslendingar verða aldrei útlendingar, eða hvað?
Við ættum kannski að hafa þetta í huga þegar við ræðum um málefni þeirra sem kjósa að flytja til Íslands og við köllum innflytjendur. Í mínum huga er það jákvætt að hér búi fólk af ólíkum uppruna. Mér finnst jákvætt að fólk velji Ísland sem þann stað þar sem það vill búa, vegna gæða landsins og þess samfélags sem hér hefur verið byggt upp.
Það getur verið að einhvern lítinn rauðhærðan strák úti í heimi dreymi um að verða rokkstjarna á Íslandi, sérstaklega eftir 12. maí næstkomandi. Fyrir mína parta býð ég hann bara velkominn.
Birtist í Fréttablaðinu 20. apríl 2007
Í Fréttablaðinu í gær kom fram að nú væri Apple búið að selja 100 milljónir iPod tónstokka. Þetta helst í hendur við þá staðreynd að í síðustu viku fór ég og keypti minn fyrsta iPod. Ég tel því nokkrar líkur á því að ég hafi keypt þann 100 milljónasta. Í fréttinni kemur fram að fyrsti iPodinn hafi verið seldur í Nóvember árið 2001. Þá segir einnig af Bandarískum hermanni í Írak sem var skotinn af andstæðingum sínum en bjargað af iPod spilara í vasa hans sem tók skotið. Ekkert kemur fram í blaðnu um örlög spilarans en hermaðurinn slapp ómeiddur. Það er því ljóst að þessi fjárfesting mín er til margs annars brúkleg en að hlusta á tónlist.
Hér er smá pæling. Af hverju eru klósett flokkuð eftir kyni notenda þeirra? Væri ekki nær að flokka þau frekar eftir umgengni þeirra sem þau nota. Þegar kemur að klósettferðum er ég nefnilega alveg sjúklega pjattaður og ég þoli ekki að nota skítug og óþrifaleg náðhús. Því stelst ég til dæmis stundum til að nota kvennaklósettið í kjallaranum í vinnunni. Almennt eru kvennaklósett nefnilega mun þrifalegri staðir en karlaklósett. Þrátt fyrir það sé ég ekki ástæðu til að refsa okkur sem viðjum ganga snyrtilega um salernið fyrir kyn okkar. Ég tel miklu nær að fólk gæti valið um snyrtilegt eða sóðalegt klósett. Þá geta sóðarnir haldið áfram að vera sóðalegir á sínum klósettum, hvort sem það eru sóðalegir menn eða sóðalegar konur, og að sama skapi getum við snyrtimennin slappað af, sama hvors kyns við erum á glansandi hreinu náðhúsinu.