Á fimmtudaginn útskrifaðist ég úr framhaldsskóla og setti upp hinn eftirsótta hvíta koll. Sama dag gaf ég út skólablaðið Járnsíðu og það var því mikill hasar í kringum útskriftina.

Útskriftardagurinn byrjaði á því að ég fór með mömmu í morgunmat sem kennaranir halda árlega fyrir útskriftarnema og eins árs stúdenta. Þau voru búin að græja alveg hreint fyrirtaks morgunverðarhlaðborð fyrir okkur. Ég, Kolli og Ingólfur vorum hins vegar í kappi við tímann og fórum því þegar fjörið stóð sem hæst. Okkar var nefnilega beðið í prentsmiðjunni Örk á Húsavík þar sem Járnsíðan var í prentun. Þegar þangað var komið fórum við á fullt í að raða saman blöðum svo hraðar gengi að hefta og skera blaðið. Þegar klukkan var farin að ganga eitt brunuðum við með 400 fyrstu eintökin sem voru tilbúin í Laugar. Þar klæddi ég mig í sparifötin meðan ég var að gera teiknimyndasögur fréttablaðsins með annari hendi. Allt gekk þó og við vorum allir mættir vel fyrir 2 í útskriftina okkar. Fólk hafði miklar áhyggjur af því að við myndum mæta of seint í hana, þar sem við höfðum komið rúmum klukkutíma of seint á æfinguna kvöldið áður. Ég útskrifaðist með 153 einingar af félagsfræðibraut og tók við skírteininu úr hendi móður minnar. Eftir útskriftina tók Róbert, blaðamaður á Skarpi mig tali.

Á föstudaginn vaknaði ég snemma um morguninn og hélt til Húsavíkur. Þar byrjaði ég á að heimsækja gamla skólann minn og afhenda seinustu viðurkenningarnar fyrir Tónkvíslina. Að því loknu spígsporaði ég montinn um bæinn með nýja hvíta kollinn minn. Eftir hádegi fór ég svo aftur heim að Laugum og hitti meðal annars þær Sigríði Árdal og Dagrúnu Birnu sem voru mættar til Lauga í myndatöku. Ég notaði tækifærið og afhenti Siggu sérstakt sveita-unit sem ég fann í búð um daginn og vissi að myndi nýtast henni vel í stórborgarlífinu á Akureyri næsta vetur. Hún gaf mér poka af ístei. Eftir þetta fór ég og þýddi teiknimyndir og svo brunuðum við systkinin, ég og Emilía af stað til Reykjavíkur.

Í dag fór ég svo í vinnuna uppúr hádegi og er búinn að vera hér í allan dag á kosningavakt Fréttablaðsins. Mikill hasar eins og við var að búast. Takið eftir að ég náði að koma frétt um úrslit í Þingeyjarsveit á síðu 2 í blaðinu á morgun (eða í dag, eftir því hvernig á það er litið, klukkan er jú að nálgast 4).

En nú held ég að það eina rétta í stöðunni sé að drífa sig heim í háttinn, enda er svefninn góður eins og mér var bent áðan

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Hefur þú prófað að dýfa ostabrauði í heitt súkkulaði? Ef ekki þá er þetta akkúrat rétti tíminn til að prófa eitthvað nýtt. Enda er þetta með því besta sem maður fær.

Annars var ég að koma úr þýskuprófi og það gekk bara alveg ágætlega. Pabbi gerðist þýskukennari í gær og í morgun og hjálpaði mér á lokasprettinum – og það skilaði sér algjörlega í prófinu áðan. Ég tók með mér tvo lukkugripi í prófið. Annars vegar mjólkurflösku sem innihélt alvöru mjólk úr Fnjóskadal og hinsvegar próffílinn sem hefur fylgt mér gegnum súrt og sætt. Ég smellti einni mynd af honum hér fyrir þá sem hafa ekki verið með mér í prófi og séð kvikindið.

Í dag ætla ég svo að klára það sem ég á eftir að skila af verkefnum og í kvöld er það svo bara eurovivion. Það verður spennandi að sjá hvernig þetta fer hjá Silvíu Nótt.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Ég held að nú sé kominn tími á eitt gott blogg, enda ekki lítið búið að gerast síðustu daga. Á föstudaginn átti sér stað stórmerkur atburður; síðasti dagur minn í framhaldsskóla. Ég fór nánast með tárin í augunum út úr síðustu kennslustundinni, enda er þetta búinn að vera frábær tími. Ég vil þakka öllu samferðafólki mínu fyrir samfylgdina. Þá vil ég þakka öllum kennurunum sem höfðu ótakmarkaða þolinmæði fyrir áhuga mínum á öðru en skólabókunum. Loks vil ég þakka foreldrum mínum fyrir að gera sitt besta til að gera mann úr mér.

Á föstudagskvöldið fékk ég heimsókn en það var engin önnur en Sigga Árdal. Hún kom í mat og fyrir hana hafði ég tekið til miklar kræsingar. Á matseðli kvöldsin var eðal fóðurblanda með spínati, hnetum og tómati. Og drykkurinn var heldur ekki af verri endanum; vatn á steini. Rétturinn vakti mikla lukku viðstaddra.

Á laugardaginn fórum við Kolli ásamt Jóa frænda mínum í ævintýraferð í Mývatnssveit. Ætluðum við að fara og borða fínt á Hótel Reynihlíð en þar var lokað svo við renndum bara í næstu hamborgarasjoppu og afgreiddum málið. Einfalt en gott.

Á sunnudaginn reyndi ég svo að læra en það gekk svona misvel, enda var margt meira spennandi að gera. Um kvöldið var svo bíó og ég var að vanda á textavélinni. Mynd kvöldsins var IceAge 2 og var hún hin mesta og besta skemmtun. Eftir myndina sýndi Sigga Árdal mikið hugrekki þar sem hún ætlaði að klifra upp á axlir mínar til að slökkva á skjávarpanum sem sýnir textann og er staðsettur uppi á sýningarbúri efst í bíósalnum. Á síðustu stundu kom þó önnur hetja og tók verkið að sér. Engu að síður er það mikil hetjudáð að þora.

Í gær ákvað ég að klára glasaleikinn ógurlega sem við Bryndís byrjuðum á fyrir nokkuð mörgum dögum. Hann endaði reyndar með því að glasið brotnaði og má því segja að við höfum bæði tapað og hvorugt unnið. Merkilegt samt að glasið skildi brotna þarna við smá átak en ekki þegar ég henti því af öllu afli niður af Skiphólnum um daginn.

Í dag ætla ég svo að læra, enda ætlar maður að útskrifast með topp einkunnir. Þangað til næst, góðar stundir!

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Hér að ofan eru 4 myndir. Það sem tengir þær er að myndefnið kemur allt fyrir í einu erindi lagsins sem spurt er um. Hvaða lag er það og hver flutti?

Sá sem er fyrstur til að koma með rétt svar hlýtur að launum út að borða á Bæjarins bestu með Örlygi Hnefli yngri í sumar. Þá mun ég einnig verðlauna bestu tilgátuna.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Eins og flestum lesendum mínum er eflaust kunnugt um, þá bý ég á Laugum í Reykjadal. Fyrir þá sem ekki vita, þá eru Laugar í 60 km. fjarlægð frá Akureyri og 40 km. frá Húsavík. Þar sem ég er ekki alltaf með bíl þá kemur það stundum fyrir að maður þarf að redda sér hingað og þangað. Þá er gott að kunna listina að ferðast á puttanum.

Hafandi mikla reynslu af þessu þá er ég búinn að komast að því að það sem skiptir mestu máli er tvennt. Fyrst ber að nefna staðarval. Þegar maður ætlar að ná sér í far skiptir miklu máli að vera staðsettur þannig að bílar sem fara framhjá þurfi að hægja á sér, t.d. á gatnamótum eða við beygjur. Bíll sem keyrir á 90-100 km. hraða nennir líklega ekki að stoppa fyrir þér. Sé hann hinsvegar kominn undir 50 þá eru líkurnar mun meiri.

Hitt atriðið sem ber að hafa í huga, ætli maður að ferðast á puttanum er klæðnaðurinn. Ég hef á undanförnum árum komist að því að klæðnaðurinn skiptir öllu máli. Sé maður snyrtilegur til fara þá fær maður nær undantekningarlaust far. Sé maður hins vegar til að mynda klæddur í úlpu, þá getur maður nánast útilokað alla möguleika á góðmennsku ókunnugra.

Lesa meira »
(Engin ummæli)