Harry Potter and the Prisoner of Azkaban
2. júní 2004 | Örlygur Hnefill Örlygsson
Ég fór á forsýningu á nýjustu Harry Potter myndinni í kvöld, The Prisoner of Azkaban og ég verð nú að viðurkenna að sem mikill Potter aðdáandi þá er þetta svoltið eins og að stelast til að halda jólin tvem dögum fyrr. Reyndar hef ég aldrei haft mjög gaman af ævintýramyndum en kynntist Harry Potter í vetur gegnum þriggja ára frænda minn. Sökum þess hvernig ég komst í kynni við þessar myndir hef ég bara séð hinar fyrri tvær á íslensku en úr því verður bætt við fyrsta tækifæri.
Ég ætla ekki að skemma fyrir ykkur sem eigið eftir að sjá hana með því að tala um söguþráðinn, en ætla þess í stað að segja stuttlega frá myndinni sjálfri. Myndatakan þótti mér mjög skemmtileg, sérstaklega nokkur atriði þar sem spegill var notaður á skemmtilegan hátt. Sama má segja um tæknibrellurnar en það var tæknibrelluhetjan John Richardson sem stýrði völdu liði í brelludeildinni. Leikaratríóið unga stóð sig með stakri prýði sem og í fyrri myndumum og sama má segja um aðra leikara myndarinnar. Plottið er með þeim flottari sem maður hefur séð í barnamyndum, þó svo að það sé að verða hæpið að kalla Harry Potter barnamynd þar sem söguhetjurnar vaxa hratt úr grasi. Og loks ber að nefna leikstjórann, en það var Mexíkaninn Alfonso Cuarón sem meðal annars er þekktur fyrir myndir á borð við „Y tu mamá también“ (Móðir þín líka) og „A Little Princess“ sem leikstýrði myndinni og tekur við af Chris Columbus sem leikstýrði hinum fyrri tvem. Hann gerir það mjög vel og er enginn eftirbátur Columbusar og þó síður sé. Það er hinsvegar ljóst að hann mun ekki leikstýra næstu mynd, Harry Potter and the Goblet of Fire, en tökur á henni standa yfir um þessar mundir.
Myndin var í stuttu máli sagt mjög skemmtileg og án efa mynd sem ég mun fara aftur á innan skamms. Í lok sýningarinnar stóð salurinn úr sætum sínum og klappaði hraustleg og það verður að teljast besti dómur sem mynd getur fengið.
