The Day After Tomorrow
30. maí 2004 | Örlygur Hnefill ÖrlygssonEftir nokkuð langt hlé frá kvikmyndahúsum seinustu vikur fann ég að það væri kominn tími til að kíkja á eina góða ræmu. Og ekki vitlaust að byrja aftur með krafti og fara á mynd sem fer nánast í flokk með gömlu stórslysamyndunum, The Day after Tomorrow. Það verður að segjast að hún olli mér smá vonbrigðum. Markaðssetning hennar var gríðarlega mikil, svo mikil að það minnti einna helst á æðið í kring um Jurassic Park um árið. Búið var að byggja upp miklar væntingar og það má segja að maður hafi búist við aðeins meiru. Engu að síður var myndin mjög góð og mæli ég með að sem flestir kíki á hana. Stórvinur minn Gísli Berg sá um tæknimál á evrópukynningu myndarinnar sem haldin var á Broadway fyrr í mánuðinum og ekki er það lakur dómur.
Myndin byrjaði dáltið ruglingslega, mjög margar persónur og mikið um að vera en það stóð ekki lengi og maður náði áttum aftur. Aðal söguhetjan er Jack Hall sem er vísindamaður og fáum við að sjá atburðarásina útfrá bæði störfum hans sem vísindamans og einnig í gegnum augu fjölskyldumannsins en fjölskylda hans skipar stórt hlutverk í myndinni. Fyrrverandi kona Hall er hjúkrunarkona og gegnum hana fáum við eitt sjónarhorn og sonur hans er í keppnisferð og við fylgjumst einnig með honum og vinum hans. Af leikurum myndarinnar tók ég mest eftir hinni átján ára Emmy Rossum, mjög heillandi stúlku sem fór með hlutverk draumastúlku sonar Hall. Ég vona að við fáum að sjá hana í fleiri myndum á næstunni. Tæknibrellur skipa gríðarstórann sess og finnst mér þær hafa tekist mjög vel. Einnig er ljóst að vísindamenn hafa verið í ráðum við gerð myndarinnar því í grunninn eru flestir þættir myndarinnar réttir vísindalega þó svo að þeir séu ýktir mjög, en það er nú hluti af því að segja góða sögu. Ég mæli með myndinni, enda er þarna tæknilegt stórvirki á ferð.

Alls tóku 47 þátt. Þar af voru 45 með öll svör rétt. Af þáttakendum voru 5 sem ég þekkti með nafni, enginn þeirra vann. Sigurvegarar í maí eru hinsvegar:
Til að svala forvitni minni ákvað ég að skella mér á eina rússneska kvikmyndasýningu í MÍR. Þetta var síðasta sýning vetrarins og var það ræman Ne valyai duraka sem var á dagskrá kvöldsins.