Það hefur oft vakið athygli hvernig kvenkynið kemst upp með margt í hinu daglega lífi, sem við strákarnir yrðum litnir hornauga fyrir. Til að mynda hópferðir á snyrtinguna, faðmlög og kossa á almannafæri og þá áráttu hjá mörgum stúlkunum að leiðast hvert sem þær fara. Það er deginum ljósara að ekkert af ofantöldu myndi á nokkurn hátt teljast viðeigandi hjá karlkyninu.

Ímyndum okkur til dæmis að nokkrir galvaskir strákar tækju sig til og bæðu kennara sinn leyfis, til að fara saman á klósettið. Þetta myndi umsvifalaust vekja upp hörð viðbrögð og teljast með öllu móti óviðeigandi. Pillur frá samnemendum myndu eflaust fylgja í kjölfarið og drengirnir svívirtir á almannafæri. Að sama skapi yrði talið mikið óeðli ef strákar myndu kyssast og faðmast, þegar þeir hitta félaga sína á göngum skólans, milli kennslutíma, svo ekki sé minnst á það ef strákar tækju upp á því að leiðast um skólan.

Konur hafa í gegnum tíðina barist fyrir auknum réttindum til jafns við karla en það er spurning hvort ekki sé komið að karlmönnunum að fara að berjast fyrir sínum rétti? Það er fátt sætara en að sjá tvo myndarlega stráka leiðast og ekki að neinu leyti í andstöðu við karlmennskuímyndina.

Örlygur Hnefill Örlygsson & Finnur Dellsén
birtist í skólablaðinu Munin, vorið 2002

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Það sem þú hefur nú í höndum er 75 ára afmælisblað Munins, þess fornfræga rits. Enn á ný hefur Muninn sig á loft til að færa menntskælingum boðskap sinn og miðla af visku sinni og upplýsingum. Nú munu eflaust einhverjir segja að Muninn sé orðinn gamall og lúinn, en það er ekki svo. Það má í raun segja að Muninn sé eins og Menntaskólinn sjálfur, forn en framsækinn í senn. Í hárri elli hefur hann sig til flugs, og flýgur í þetta sinn jafnvel hærra og lengra en áður. Með því að vera öðrum þræði vefmiðillinn Muninn.is og hinum þræðinum hefðbundið blað að viðbættum margmiðlunardiski hefur Muninn sýnt og sannað að hann er lifandi og langt frá því að fara á ellilífeyrinn.

En hvernig fáum við það út að Muninn sé yfir höfuð gamall?
Hvað er það sem gerir hluti gamla? Er það ekki tíminn?

Það er kannski ekki úr vegi að staldra hér aðeins við og hugleiða þetta hugtak: Tíminn. Og það sem af tímanum kemur: Tíðirnar. Fortíðin hverful, framtíðin hulin og svo nútíminn, sögusvið okkar og leikvöllur. Fortíðin alltaf sætari og betri í minningunni, nútíðin, grámygla hversdagsins og framtíðin, sem enginn veit hvað ber í skauti sér. Það sem okkur finnst í dag sjálfgefið var í eina tíð óhugsandi og mun að lokum verða aðhlátursefni afkomenda okkar. Einhvern tímann verður nútíminn okkar til sýnis bak við gler á Þjóðminjasafninu og fólk horfir undrunaraugum á hversu einföldu og fábreyttu lífi við lifðum.

Það má segja að þetta sé innblásturinn að því blaði sem þú ert að lesa nú. Því er skipt í þrjá hluta, sem bera nöfn tíðanna. Fyrst ber að nefna fortíð, en þar er skólinn og saga hans í aðalhlutverki, þá nútíðin, þar sem öllu ægir saman og að lokum framtíðin, með hugleiðingum um hvað hún muni bera í skauti sér og hvert skuli stefna.

Vinna við þetta blað hófst fyrst í desember og fyrsta grein barst okkur sama dag og jólablaðið kom út og hefur vinnuálagið aukist jafnt og þétt fram á þennan dag. Efnisöflun, auglýsingasöfnun, ljósmyndun og annað tilfallandi hefur staðið síðustu fimm mánuði og nú undir það síðasta umbrot, uppsetning, forritun, klipping og prófarkalestur. Það má segja að Muninn sé að verða eins og nokkuð stórt fyrirtæki og það sem ég er stoltastur af eftir veturinn er að öll þessi vinna er unnin af nemendum skólans.

Mjög margir hafa lagt hönd á plóginn við að gera þetta blað að veruleika. Margar vökunætur eru að baki og oft hafa verið skiptar skoðanir, en að lokum hefur fundist niðurstaða sem allir hafa sæst við.

Ég vil enda á að þakka ritstjórninni minni, þeim Möggu, Finni, Helga Hrafni, Benna, Aua, Helga Vilberg og Hlyni fyrir samstarfið í vetur um leið og ég óska Sigga góðs gengis á næsta ári. Þetta hefur verið mikill skóli og ég hefði ekki viljað fara hans á mis við hann.

Muninn er kominn út

Lesa meira »
(Engin ummæli)