Um daginn bárust þau tíðindi til eyrna að Björn Bjarnasson, menntamálaráðherra hefði ákveðið að hækka skyldi afnotagjöld Ríkisútvarpsins. Þetta er gert utan fjárlagafrumvarps og þarna er verið að íþyngja enn frekar þeim sem minna mega sín. Þetta eru ekki háar fjárhæðir á mánuði, en safnast þegar saman kemur.

Hugmyndavinna í stað gjaldhækkunar
Ef til vill væri hægt að beita öðrum aðferðum við tekjuöflun Ríkisútvarpsins en hækkun afnotagjalda. Til dæmis væri hægt að fara þá leið sem margar stöðvar, sambærilegar að stærð RÚV í öðrum löndum, og bjóða upp á ódýrar skjáauglýsingar á daginn þegar ekki er dagskrá. Þetta form er einnig komið á nokkrum stöðvum hérlendis. Það er a.m.k. ljóst að skjáleikurinn, sem rúllar þegar ekki er send út dagskrá, er ekki í miklu uppáhaldi hjá landanum. Þörf er á frjóu ímyndunarafli til að finna leiðir sem þessa sem hér hefur verið bent á til að ekki þurfi að koma til hækkana. Fólk getur ekki endalaust bætt við reikningana.

Auk þess er skrýtið að það skuli leyfast að rukka fólk um afnotagjöld af sjónvarpsstöð sem það hefur ekki óskað eftir og hefur jafnvel ekki áhuga á. Fólki á að vera í sjálfsvald sett hvaða miðla það kýs að notfæra sér. Því er mjög óréttlátt að hækka afnotagjöldin.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Lengi vel var Ísland einangrað frá öðrum þjóðum, vegna staðsetningar sinnar, en með tilkomu nýrra möguleika í fjarskiptum og bættra millilandasamgangna hefur Ísland komið sterkt inn í samfélag þjóðanna. Við höfum á síðustu hundrað árum tekið gríðarlegum framförum. Þróun sem annars staðar tók hundruð ára kom ekki til okkar fyrr en fyrir um hundrað árum og höfum við tekið hana út mun hraðar en aðrar þjóðir. Það er því enn stór hópur Íslendinga sem ólst upp við mjög bágbornar aðstæður, jafnvel í torfkofum. Sú framþróun sem átt hefur sér stað, hefur bætt aðstæður fólks til muna. Það eru ekki lengur forréttindi að fá að mennta sig heldur mannréttindi. Þekking fólks á aðstæðum annarra þjóða er mun meiri og fjölbreyttar tækninýjungar hafa fært okkur aukna möguleika.

Það er mikilvægt fyrir Íslendinga að halda í þróunina og vera helst leiðandi. Stór þáttur í því eru öflug samskipti við önnur ríki. Ekki ber að skilja sem svo að við eigum að fórna sjálfstæði okkar, en við eigum að nýta okkur þá kosti sem önnur lönd hafa upp á að bjóða. Það er því mikilvægt fyrir okkur að kanna til hlítar hvaða kostir og gallar fylgja því að taka þátt í Evrópusamstarfinu. Þetta er stórt mál og sú ákvörðun sem tekin verður kemur til með að skipta miklu og búast má við að hún hafi mikil áhrif þegar til langs tíma er litið. Fyrir stjórnmálaflokk krefst það mikils kjarks að hefja þessa umræðu, því það kann að þýða að einhverjir flokksmenn snúi sér annað. Á hinn bóginn snúast stjórnmál ekki bara um að fá sem mest fylgi og eiga sem fjölmennastan flokk, þau eiga að snúast um að bæta samfélagið sem við búum í og laga það að breyttum tímum.

Samfylkingin hefur þegar sett af stað vinnu til að kanna þassi mál og sama hefur Framsóknarflokkurinn gert. Ungliðahreyfingar beggja flokka hafa þó gengið enn lengra. Ungir jafnaðarmenn vilja að sótt sé um inngöngu í ESB og Samband ungra Framsóknarmanna hefur klippt á Evrópuborðann, við hátíðlega athöfn. Með þessu hafa flokkarnir tekið þó nokkra pólitíska áhættu en um leið unnið mjög þarft verk. Á sama tíma sitja Sjálfstæðismenn og Vinstri-grænir saman í torfkofanum og neita að kanna þessi mál. Þeir þurfa nefnilega ekki að skoða málið. Þeir hafa fyrirfram myndaðar skoðanir og því ekki hægt að búast við þeim út úr torfkofanum á næstunni.

Auðvitað er þetta mikið hitamál og skiljanlegt að þeir sem einungis eru að hugsa um að halda fylginu skuli ekki þora út í hana. Það er hins vegar mjög vitlaust. Auðvitað væri best fyrir þjóðfélagið ef allir stjórnmálaflokkar sameinuðust um að kanna málið. Það skaðar engan að kostir og gallar séu kannaðir og að því loknu getur hver og einn gert upp hug sinn. Ekki þarf heldur að búast við að samstaða verði í öllum flokkum þegar um svona mál er að ræða. Samfylkingin og Framsóknarflokkurinn eiga því að mínu mati þakkir skildar fyrir þetta þarfa framtak.

Lesa meira »
(Engin ummæli)

Umræða um Evrópusamvinnu hérlendis hefur lengi einkennst af hræðslu og ýmsum virðist erfitt að heyra E-orðin. Evrópusamvinna hefur í hugum margra þann sérstaka stimpil að þeir sem jafnvel gangi svo langt að ræða þessi mál séu and-Íslendingar.

En hvers vegna?
Jú, það er í eðli mannsins að óttast það sem hann þekkir ekki. Þörf er á miklu betri kynningu á kostum ESB og göllum svo almenningur geti gert upp hug sinn á sanngjörnum forsendum, en ekki með fyrirfram mynduðum skoðunum, byggðum á rökleysu. Með því að hefja þessa umræðu hefur Samfylkingin stigið djarft en þarft skref. Með þessu styggjast eflaust margir þeir, sem þora ekki að kynna sér málið, en í staðinn mun koma fólk sem er tilbúið að skoða nýjar leiðir.

Þjóðaratkvæðagreiðsla
Kostirnir og gallarnir eru eflaust margir og okkur ber að vega þá og meta og kanna hvað er þjóðinni fyrir bestu. Þetta mál á svo að fara fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu. Það er stjórnmálamannanna að vinna vinnuna en hinn almenni kjósandi á að eiga síðasta orðið.

Lesa meira »
(Engin ummæli)